ما و شما دو مسؤولیت داریم: یک مسؤولیت کوچک و یک مسؤولیت بزرگ مسؤولیت کوچک، حفظ کشور و حفظ نظام و پیشبرد نهضت و رعایت جهات نظمى و تربیتى افراد، که این مهم است لکن کوچکتر از آن دومى است. دوم، حفظ مکتب و چهره اسلام. ما اگر چنانچه در آن امر اول پیش ببریم، البته پیشبرد بزرگ است و اگر شکست هم بخوریم شکستش هم بزرگ، لکن با حفظ چهره اسلام و حفظ مکتب، شکست آخرى براى ما نیست، شکست همان در فعالیت‌هاى نظامى و فعالیت‌هاى انتظامى است. اگر چنانچه چهره اسلام را ما حفظ بکنیم و در آن شکست نخوریم، براى ما در عاقبت پیروزى است. شما وقتى ملاحظه کنید، از زمان پیغمبر اکرم صلى الله علیه و آله و زمان خلافت حضرت امیر سلام الله علیه جنگ‌هاى زیادى شده است و جنگ‌ها همه جنگ‌هاى اسلامى، براى تربیت جامعه بودند، یک جنگ ما در اسلام نداریم که از این مطلب که براى ساختن جامعه باشد و جلوگیرى کردن از کسانى که نمى‌خواهند بگذارند جامعه ترقى بکند، در اسلام نداریم یک همچو جنگى. پیغمبر اسلام جنگ‌هاى متعددى کردند و در بعضى از جنگ شکست خوردند، در عین حالى که شکست خوردند مکتبشان شکست نخورد، مکتب محفوظ بود. حضرت امیر سلام الله علیه در بعضى از جنگ‌ها شکست خوردند حتى در جنگ با معاویه بالاخره شکست با ایشان بود، آنها با حیله و با همین طور ایشان را شکست دادند، معذلک چون مکتب محفوظ بود، شکست نخورد بلکه پیروز شد در آخر. الان پیروزى او معلوم است، همه ملت‌هاى اسلامى به او توجه دارند و معاویه را قبلاً اگر بعضى از برادرهاى اهل سنت ما نمى‌خواستند راجع به معاویه مثلاً چیزى بگویند، لکن حالا دیگر معلوم نیست اینطور باشد، معاویه دیگر اینقدر رسوا شده است که مسلمین، دیگر او را قبول ندارند. پس در عین حالى که در جنگ صفین امیر المؤمنین بالاخره شکست خورد، لکن پیروز شد براى اینکه مکتب محفوظ بود و معاویه هم ماهیتش معلوم شد، براى آن اشخاصى که نمى‌دانستند ماهیتش معلوم شد، منکشف شد. و همین طور حضرت سیدالشهدا سلام الله علیه، خوب، در کربلا تشریف آوردند و جنگ بین یک عده کم با یک گروه‌هاى زیاد منتهى به قتل ایشان و اسارت اهل بیت ایشان و به شکست منتهى شد، لکن در عین حال یزید را شکست داد. این یزید در دنیا مفتضح شد به طورى که دیگر نشد باقى‌